Psychoedukacja

Neuroatypowość i neuroróżnorodność - co znaczą te pojęcia?

Zespół Centrum Psychologicznego Sztuka Harmonii · 21 listopada 2026

Neuroatypowość i neuroróżnorodność - co znaczą te pojęcia?

Słowa „neuroatypowy”, „neurotypowy” i „neuroróżnorodność” można usłyszeć w rozmowach o ADHD, autyzmie czy dysleksji, w szkole, w pracy i w mediach społecznościowych. Bywają używane zamiennie, choć znaczą co innego, i nie są nazwami diagnoz. Wyjaśniamy, skąd się wzięły, kogo zwykle obejmują i jak w Polsce wygląda diagnoza ADHD i autyzmu u dzieci i dorosłych.

Neuroróżnorodność - co to jest?

Neuroróżnorodność (ang. neurodiversity) to naturalne zróżnicowanie ludzkiego neurorozwoju (Pellicano i den Houting, 2022).

Termin powstał pod koniec lat 90. Najczęściej przypisuje się go australijskiej socjolożce Judy Singer, której pierwsza naukowa publikacja na ten temat ukazała się w 1999 r., oraz dziennikarzowi Harveyowi Blume'owi, który w 1998 r. pisał o neuroróżnorodności w magazynie „The Atlantic”. Słowo nawiązywało do bioróżnorodności, potrzebnej do dobrego funkcjonowania ekosystemu (Doyle, 2020; Pellicano i den Houting, 2022). Korzenie tej idei sięgają aktywizmu osób autystycznych z początku lat 90., np. eseju Jima Sinclaira „Don't mourn for us” („Nie opłakujcie nas”) z 1993 r. (Pellicano i den Houting, 2022). Część badaczy podkreśla, że koncepcję rozwijały wspólnie osoby neuroatypowe, a określenie „neurological diversity” pojawiało się w archiwalnych źródłach wcześniej, niż sądzono (Botha i in., 2024).

Pojęcie neuroróżnorodności wiąże się ze społecznym modelem niepełnosprawności, według którego niepełnosprawność powstaje wtedy, gdy otoczenie nie uwzględnia cech danej osoby. Paradygmat neuroróżnorodności odrzuca pogląd, że odmienność od normy jest wadą wymagającą naprawy. Nie podważa jednak biologicznego podłoża autyzmu ani tego, że osoby autystyczne mogą potrzebować wsparcia (Pellicano i den Houting, 2022).

Neuroatypowy, neurotypowy, neuroróżnorodny - co znaczą te słowa?

  • Neurotypowy to ktoś, czyj neurorozwój mieści się w zakresie zwykle uznawanym za typowy. Od tego pochodzi słowo neurotypowość.
  • Neuroatypowy, neuroatypowa (ang. neurodivergent) to ktoś, czyj neurorozwój wykracza poza ten zakres, czyli od niego odbiega. Neuroatypowość oznacza więc odmienność od tego, co uznaje się za typowe.
  • Neuroróżnorodny (ang. neurodiverse) to określenie grupy, w której są osoby o różnym neurorozwoju, np. autystyczne i nieautystyczne. Neuroróżnorodna może więc być klasa albo zespół w pracy, a nie pojedyncza osoba.

Tak definiują te pojęcia Pellicano i den Houting (2022). W praktyce nie ma jednak zgody co do tego, które określenie jest najwłaściwsze, i bywają one używane zamiennie, dlatego najlepiej zapytać daną osobę, jak sama chce być nazywana (Doyle, 2020). Podobnie jest z językiem dotyczącym autyzmu: w brytyjskim badaniu z udziałem 3470 osób ani „autystyczny”, ani „osoba z autyzmem”, ani żadne inne określenie nie zyskało powszechnej akceptacji (Kenny i in., 2016).

Kogo obejmuje neuroatypowość?

Najczęściej mówi się w tym kontekście o czterech stanach: ADHD, spektrum autyzmu, rozwojowym zaburzeniu koordynacji ruchowej (DCD), czyli dyspraksji, oraz dysleksji. Niektórzy zaliczają tu też m.in. zespół Tourette'a, dyskalkulię, dysgrafię i niepełnosprawność intelektualną, a nawet depresję, zaburzenia lękowe czy nabyte uszkodzenie mózgu (Doyle, 2020). Granice pojęcia są więc umowne, a to, kogo obejmuje, wciąż budzi dyskusje (Dwyer, 2022).

Według WHO w 2021 r. autyzm miała mniej więcej 1 na 127 osób na świecie, choć wyniki poszczególnych badań bardzo się różnią (WHO, 2025). W metaanalizie badań populacyjnych ok. 2,6% dorosłych miało ADHD utrzymujące się od dzieciństwa, a ok. 6,8% objawy ADHD, bez względu na to, w jakim wieku się pojawiły (Song i in., 2021). Stany te mogą się nakładać (Doyle, 2020), czego przykładem jest współwystępowanie autyzmu i ADHD opisane w artykule o AuDHD.

Czy neuroatypowość to diagnoza?

Nie. To określenie opisowe, używane w nauce i do opisania własnej tożsamości (Doyle, 2020). Diagnoza zawsze dotyczy konkretnego stanu. W klasyfikacji chorób WHO (ICD-11) grupa zaburzeń neurorozwojowych obejmuje m.in. zaburzenia rozwoju intelektualnego, rozwojowe zaburzenia mowy lub języka, zaburzenia ze spektrum autyzmu, rozwojowe zaburzenia uczenia się, rozwojowe zaburzenie koordynacji ruchowej, ADHD i stereotypie ruchowe (Krawczyk i Święcicki, 2020). Kategorii „neuroatypowość” wśród nich nie ma. Neuroróżnorodność nie jest też synonimem niepełnosprawności (Doyle, 2020).

Bez patologizowania i bez idealizowania

Zwolennicy idei neuroróżnorodności chcą rozpoznawać i rozwijać mocne strony osób neuroatypowych, zamiast patrzeć wyłącznie na ich słabości (Doyle, 2020). Nie oznacza to, że trudności nie istnieją. Osoby autystyczne mają realne trudności w wielu obszarach i mogą potrzebować pomocy tam, gdzie radzą sobie słabiej (Pellicano i den Houting, 2022). Badacze proponują więc, by brać pod uwagę zarówno cechy samej osoby, jak i jej otoczenie (Dwyer, 2022).

Szukasz pomocy specjalisty?

10-minutowa konsultacja telefoniczna

Porozmawiaj bezpłatnie z psychologiem

Z drugiej strony popularna w miejscach pracy opowieść o „talentach” i „nieoszlifowanych diamentach” nie ma mocnego oparcia w badaniach, a u tej samej osoby mocne strony mogą sąsiadować z wyraźnymi trudnościami (Doyle, 2020). Możliwości i potrzeby osób autystycznych są bardzo różne i mogą się zmieniać z czasem (WHO, 2025). Różne są też ich poglądy: niektóre osoby uważają autyzm za podstawowy element swojej tożsamości, a inne chcą terapii odpowiadających na ich potrzeby. Określanie autyzmu słowem „choroba” jest przy tym niewłaściwe i nieścisłe naukowo (Lord i in., 2020).

Częstym zarzutem wobec ruchu neuroróżnorodności jest to, że dotyczy głównie osób z mniejszymi potrzebami wsparcia. Autorzy przeglądu badań z 2022 r. odpowiadają, że paradygmat obejmuje wszystkie osoby neuroatypowe, także te o najbardziej złożonych potrzebach, choć przyznają, że trudno zadbać o interesy wszystkich (Pellicano i den Houting, 2022).

Samoidentyfikacja a formalna diagnoza

Bywa, że ktoś najpierw sam rozpoznaje się w opisach ADHD czy autyzmu. Psycholodzy kliniczni z Austrii zauważają, że młodzi dorośli coraz częściej przychodzą na diagnozę z własnym rozpoznaniem albo z nadzieją na konkretną diagnozę, najczęściej ADHD lub autyzmu (Neumann i in., 2026). W ankiecie brytyjskich badaczy wśród 130 dorosłych, którzy uznali się za autystycznych, ale nie mieli jeszcze diagnozy, większość chciała ją uzyskać, lecz zniechęcały ich długie kolejki. Samodzielne rozpoznanie oceniali raczej pozytywnie, bo pomagało uzyskać dostosowania w pracy lub na studiach i życzliwiej patrzeć na siebie (Stagg i Sobiechowski, 2026).

W badaniu porównującym 893 dorosłych z diagnozą autyzmu i 245 osób, które rozpoznały go u siebie same, obie grupy miały bardzo podobny poziom stygmatyzacji, samooceny i jakości życia. Autor zaznacza jednak, że kolejne badania powinny sprawdzić, czy osoby bez diagnozy spełniają kryteria autyzmu (McDonald, 2020).

Ostrożności wymagają media społecznościowe. Spośród 100 najpopularniejszych filmów o ADHD na TikToku 52% zaklasyfikowano jako wprowadzające w błąd, 27% jako osobiste relacje, a tylko 21% jako przydatne. W większości mylących nagrań objawy spotykane w wielu zaburzeniach, takie jak lęk, przygnębienie, złość czy wahania nastroju, przedstawiano jako typowe wyłącznie dla ADHD (Yeung i in., 2022).

Podobne trudności mogą mieć różne przyczyny. Drażliwość w ADHD bywa mylona z zaburzeniami nastroju, u dziewcząt i kobiet objawy ADHD bywają błędnie przypisywane lękowi lub zaburzeniom nastroju, a przy trudnościach, które pojawiły się dopiero w dorosłości, trzeba wziąć pod uwagę m.in. wpływ substancji psychoaktywnych (Kooij i in., 2019). W pracy problemy z planowaniem, pamięcią czy uwagą bywają z kolei odczytywane jako stres, lęk albo brak motywacji (Doyle, 2020). Rzetelna diagnoza pomaga to rozdzielić, a dobrze przeprowadzona może też pomóc zrozumieć swoje mocne i słabsze strony oraz przestać się obwiniać (Doyle, 2020).

O swojej neuroatypowości część osób dowiaduje się dopiero w dorosłości. Cechy autyzmu można zauważyć już we wczesnym dzieciństwie, ale często rozpoznaje się go znacznie później (WHO, 2025). Dziewczęta rzadziej niż chłopcy z podobnymi objawami otrzymują diagnozę autyzmu, a kobiety częściej niż mężczyźni maskują jego objawy (Lord i in., 2020). Więcej przeczytasz w artykułach o ADHD u kobiet i autyzmie u dorosłych.

Samoidentyfikacja może być ważnym krokiem do zrozumienia siebie, ale nie zastąpi oceny specjalisty. Jeśli podejrzewasz u siebie ADHD, możesz zacząć od bezpłatnego testu przesiewowego ASRS v1.1. Jego wynik nie jest diagnozą, ale może pomóc zdecydować, czy warto się zbadać.

Jak wygląda diagnoza ADHD i autyzmu w Polsce?

Kto diagnozuje?

W ramach NFZ do psychiatry nie potrzebujesz skierowania, a bez skierowania skorzystasz też ze świadczeń psychologa (pacjent.gov.pl, 2026). Dzieci i młodzież do 18. roku życia nie potrzebują skierowania do psychologa, psychiatry ani psychoterapeuty. Psycholog diagnozuje na podstawie wywiadu, a często także testów psychologicznych, ale nie zleca leczenia farmakologicznego. Psychiatra stawia diagnozę i ustala plan leczenia, także farmakologicznego, często po konsultacji z psychologiem (pacjent.gov.pl, 2024).

W przypadku dzieci ważną rolę odgrywają publiczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne. Działający w nich zespół orzekający wydaje m.in. orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, np. uczniom z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera (Centralna Komisja Egzaminacyjna, 2026). W ICD-11 zespołu Aspergera nie rozpoznaje się już jako osobnej diagnozy, bo należy do spektrum autyzmu (Krawczyk i Święcicki, 2020), ale w dokumentach oświatowych ta nazwa wciąż funkcjonuje. Poradnia może też wydać opinię o specyficznych trudnościach w uczeniu się, takich jak dysleksja, dysgrafia, dysortografia czy dyskalkulia, nie wcześniej jednak niż po ukończeniu III klasy szkoły podstawowej i nie później niż do jej ukończenia (Centralna Komisja Egzaminacyjna, 2026).

Jakie narzędzia się stosuje?

Nie ma obiektywnego badania, które jednoznacznie potwierdzałoby ADHD, autyzm, dysleksję czy dyspraksję (Doyle, 2020). Autyzm rozpoznaje się na podstawie zachowania, a badania EEG ani obrazowe nie są zalecane w standardowej diagnozie. U dzieci podstawą jest szczegółowy wywiad rozwojowy, zwykle z rodzicami, i obserwacja dziecka. Najlepiej zbadanymi narzędziami są wywiad ADI-R i standaryzowana obserwacja ADOS-2. Metody diagnozy dorosłych są dopiero rozwijane i w dużej mierze opierają się na informacjach o rozwoju w dzieciństwie (Lord i in., 2020).

U dorosłych podstawą diagnozy ADHD jest wywiad kliniczny. Specjalista pyta o objawy obecne i te z dzieciństwa oraz o to, jak utrudniają one życie w co najmniej dwóch obszarach, np. w pracy, w domu czy w relacjach. Pomocne są też informacje od bliskich (Kooij i in., 2019). Jednym z narzędzi jest DIVA-5, częściowo ustrukturyzowany wywiad oparty na kryteriach DSM-5, który obejmuje objawy od dzieciństwa do dorosłości i posługuje się przykładami zachowań (Hong i in., 2020).

Diagnoza w Sztuce Harmonii

W Sztuce Harmonii prowadzimy diagnozę ADHD u dorosłych i dzieci. Obejmuje ona pogłębiony wywiad kliniczny, u dorosłych także o dzieciństwie, oraz narzędzia dobrane do wieku, np. DIVA 5.0, test uwagi MOXO lub kwestionariusze Conners 3, i kończy się pisemną opinią z zaleceniami. Diagnoza spektrum autyzmu u dzieci i młodzieży obejmuje wywiad kliniczny i rozwojowy, obserwację oraz standaryzowane kwestionariusze. Dorośli mogą skorzystać z konsultacji diagnostycznych w kierunku spektrum autyzmu, a gdy do formalnego rozpoznania potrzebna jest ocena psychiatryczna, specjaliści kierują dalej.

Wsparcie na co dzień: szkoła i praca

Dzieci w publicznych przedszkolach i uczniowie publicznych szkół mogą korzystać z bezpłatnej i dobrowolnej pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Potrzeba takiej pomocy może wynikać m.in. z niepełnosprawności, specyficznych trudności w uczeniu się, zaburzeń zachowania lub emocji, a także ze szczególnych uzdolnień. O pomoc może wystąpić sam uczeń, jego rodzice, nauczyciel czy poradnia (Rozporządzenie MEN z dnia 9 sierpnia 2017 r.).

Na egzaminie ósmoklasisty w roku szkolnym 2026/2027 uczniowie z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, którzy mają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, mogą otrzymać m.in. dłuższy czas pisania, dostosowane miejsce pracy i pomoc nauczyciela wspomagającego. Uczniowie z opinią poradni o dysleksji, dysgrafii, dysortografii lub dyskalkulii mogą zaznaczać odpowiedzi w zeszycie zadań zamiast na karcie odpowiedzi, a rozwiązania zadań otwartych mogą być oceniane według szczegółowych zasad uwzględniających te trudności. Uczniowie z taką opinią mogą też dostać dłuższy czas, jeśli jest to uzasadnione, a w szkole już z niego korzystali i jest to udokumentowane (Centralna Komisja Egzaminacyjna, 2026).

W pracy pomocne mogą być proste zmiany, np. elastyczne godziny lub praca zdalna, słuchawki wyciszające, jaśniejsze polecenia, coaching planowania i organizacji czy programy zamieniające mowę na tekst. Badań nad skutecznością takich dostosowań jest jednak bardzo mało, a nieliczne dostępne wyniki raczej przemawiają za ich stosowaniem. Pracownicy niechętnie z góry informują pracodawcę o swoich trudnościach, bo obawiają się dyskryminacji, i to nie bez powodu (Doyle, 2020). To, czy i komu o nich powiesz, zależy od Ciebie. O ADHD w pracy piszemy w osobnym artykule, a osoby z rozpoznanym ADHD mogą skorzystać z coachingu ADHD, który skupia się na praktycznych strategiach, ale nie jest terapią.

Gdzie szukać wsparcia

Jeśli zastanawiasz się nad neuroatypowością swoją lub dziecka, pierwszym krokiem może być bezpłatna wizyta wstępna lub konsultacja psychologiczna. Rodzice mogą skorzystać z konsultacji rodzicielskich, a dzieci, którym trudno w relacjach z rówieśnikami, z Treningu Umiejętności Społecznych. Dorośli z ADHD, także w trakcie diagnozy, mogą dołączyć do grupy dla dorosłych z ADHD, a uporządkować wiedzę o sobie pomaga psychoedukacja. Jeśli neuroatypowości towarzyszą lęk, obniżony nastrój lub wyczerpanie, przeczytaj o psychoterapii indywidualnej. Konsultacje psychiatryczne prowadzi u nas współpracujący lekarz (psychiatra w Gdańsku).

Jeśli czujesz, że nie dajesz rady, albo myślisz o odebraniu sobie życia, nie zostawaj z tym w samotności. W sytuacji zagrożenia życia dzwoń pod 112. Całodobowo i bezpłatnie działają Centrum Wsparcia (800 70 2222) i telefon wsparcia dla dorosłych 116 123, a dzieci i młodzież mogą dzwonić pod bezpłatny, całodobowy numer 116 111. Więcej informacji znajdziesz na stronach o myślach samobójczych i interwencji kryzysowej.

Wizytę zarezerwujesz online lub pod numerem 732 059 980.

Ten artykuł ma charakter psychoedukacyjny i nie zastępuje konsultacji ze specjalistą ani diagnozy.

Najczęściej zadawane pytania

Co to znaczy, że ktoś jest neuroatypowy?

Oznacza to, że neurorozwój tej osoby odbiega od tego, co uznaje się za typowe, np. w przypadku ADHD, spektrum autyzmu, dysleksji lub dyspraksji. Neuroatypowość nie jest diagnozą, tylko określeniem opisowym.

Czym różni się osoba neurotypowa od neuroatypowej?

Neurorozwój osoby neurotypowej mieści się w zakresie uznawanym za typowy, a osoby neuroatypowej od niego odbiega. Nie oznacza to, że jeden sposób funkcjonowania jest lepszy. Według społecznego modelu niepełnosprawności trudności wynikają także z otoczenia, które nie uwzględnia potrzeb osób neuroatypowych.

Czy neuroróżnorodność to to samo co neuroatypowość?

Nie. Neuroróżnorodność to naturalne zróżnicowanie ludzkiego neurorozwoju, które dotyczy nas wszystkich. Neuroatypowa może być pojedyncza osoba, a neuroróżnorodna - grupa, w której są osoby o różnym neurorozwoju.

Czy mogę sam stwierdzić, że jestem neuroatypowy?

Możesz rozpoznawać u siebie pewne cechy, ale nie zastąpi to diagnozy. Podobne trudności mogą mieć inne przyczyny, np. lęk lub zaburzenia nastroju, a niektóre formy wsparcia, np. dostosowania na egzaminach szkolnych, wymagają dokumentów z poradni psychologiczno-pedagogicznej.

Bibliografia

  • Botha, M., Chapman, R., Giwa Onaiwu, M., Kapp, S. K., Stannard Ashley, A. i Walker, N. (2024). The neurodiversity concept was developed collectively: an overdue correction on the origins of neurodiversity theory. Autism, 28(6), 1591-1594. https://doi.org/10.1177/13623613241237871
  • Centralna Komisja Egzaminacyjna. (2026, 20 sierpnia). Komunikat dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej z 20 sierpnia 2026 r. w sprawie szczegółowych sposobów dostosowania warunków i form przeprowadzania egzaminu ósmoklasisty w roku szkolnym 2026/2027. https://cke.gov.pl/images/_EGZAMIN_OSMOKLASISTY/2026_2027/komunikaty/20260820_E8_Komunikat_o_dostosowaniach_2027_fin.pdf
  • Doyle, N. (2020). Neurodiversity at work: a biopsychosocial model and the impact on working adults. British Medical Bulletin, 135(1), 108-125. https://doi.org/10.1093/bmb/ldaa021
  • Dwyer, P. (2022). The neurodiversity approach(es): what are they and what do they mean for researchers? Human Development, 66(2), 73-92. https://doi.org/10.1159/000523723
  • Hong, M., Kooij, J. J. S., Kim, B. i in. (2020). Validity of the Korean version of DIVA-5: a semi-structured diagnostic interview for adult ADHD. Neuropsychiatric Disease and Treatment, 16, 2371-2376. https://doi.org/10.2147/NDT.S262995
  • Kenny, L., Hattersley, C., Molins, B., Buckley, C., Povey, C. i Pellicano, E. (2016). Which terms should be used to describe autism? Perspectives from the UK autism community. Autism, 20(4), 442-462. https://doi.org/10.1177/1362361315588200
  • Kooij, J. J. S., Bijlenga, D., Salerno, L. i in. (2019). Updated European Consensus Statement on diagnosis and treatment of adult ADHD. European Psychiatry, 56, 14-34. https://doi.org/10.1016/j.eurpsy.2018.11.001
  • Krawczyk, P. i Święcicki, Ł. (2020). ICD-11 vs. ICD-10 - a review of updates and novelties introduced in the latest version of the WHO International Classification of Diseases. Psychiatria Polska, 54(1), 7-20. https://doi.org/10.12740/PP/103876
  • Lord, C., Brugha, T. S., Charman, T. i in. (2020). Autism spectrum disorder. Nature Reviews Disease Primers, 6, 5. https://doi.org/10.1038/s41572-019-0138-4
  • McDonald, T. A. M. (2020). Autism identity and the „lost generation”: structural validation of the Autism Spectrum Identity Scale (ASIS) and comparison of diagnosed and self-diagnosed adults on the autism spectrum. Autism in Adulthood, 2(1), 13-23. https://doi.org/10.1089/aut.2019.0069
  • Neumann, M., Steiner-Hofbauer, V., Aigner, M., Höflich, A., Holzinger, A. i Mittmann, G. (2026). Increasing self- and desired psychiatric diagnoses among emerging adults: mixed-methods insights from clinical psychologists. International Journal of Clinical and Health Psychology, 26(1), 100661. https://doi.org/10.1016/j.ijchp.2025.100661
  • pacjent.gov.pl. (2024). Psycholog, psychoterapeuta czy psychiatra? Strona zmodyfikowana 8 kwietnia 2024 r. https://pacjent.gov.pl/psycholog-psychoterapeuta-czy-psychiatra
  • pacjent.gov.pl. (2026). Kto i kiedy nie potrzebuje skierowania. Strona zmodyfikowana 12 czerwca 2026 r. https://pacjent.gov.pl/kto-i-kiedy-nie-potrzebuje-skierowania
  • Pellicano, E. i den Houting, J. (2022). Annual Research Review: shifting from „normal science” to neurodiversity in autism science. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 63(4), 381-396. https://doi.org/10.1111/jcpp.13534
  • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (tekst jedn. Dz.U. 2023 poz. 1798), § 2, § 3 i § 5.
  • Song, P., Zha, M., Yang, Q., Zhang, Y., Li, X. i Rudan, I. (2021). The prevalence of adult attention-deficit hyperactivity disorder: a global systematic review and meta-analysis. Journal of Global Health, 11, 04009. https://doi.org/10.7189/jogh.11.04009
  • Stagg, S. D. i Sobiechowski, A. (2026). The antecedents, challenges and benefits of an autism self-diagnosis. Journal of Mental Health. Publikacja online przed wydaniem w numerze. https://doi.org/10.1080/09638237.2026.2732894
  • World Health Organization. (2025, 17 września). Autism [arkusz informacyjny]. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/autism-spectrum-disorders
  • Yeung, A., Ng, E. i Abi-Jaoude, E. (2022). TikTok and attention-deficit/hyperactivity disorder: a cross-sectional study of social media content quality. The Canadian Journal of Psychiatry, 67(12), 899-906. https://doi.org/10.1177/07067437221082854

Powiązane usługi

Potrzebujesz wsparcia?

10-minutowa konsultacja telefoniczna

Zadzwoń do nas

Powiązane artykuły

← Wróć do listy

Gdzie szukać pomocy w Trójmieście