Terapia poznawczo-behawioralna

Terapia poznawczo-behawioralna łączy dwie tradycje. Podejście behawioralne wyrosło z badań nad uczeniem się i przygląda się temu, co robisz: nawykom, unikaniu i reakcjom, które z czasem się utrwalają. Podejście poznawcze, rozwijane przez amerykańskiego psychiatrę Aarona Becka, zwraca uwagę na to, jak interpretujesz to, co Cię spotyka, czyli na automatyczne myśli i głębsze przekonania o sobie, innych i świecie.

Wspólne założenie jest takie, że myśli, emocje, reakcje ciała i zachowania tworzą układ, w którym jedno napędza drugie. Kiedy zmieniasz jeden element, na przykład stopniowo wracasz do sytuacji, których unikasz, albo sprawdzasz, czy katastroficzna myśl naprawdę się potwierdza, mogą zmieniać się także pozostałe. Terapia skupia się przede wszystkim na tym, co podtrzymuje trudności teraz, choć nie pomija ich historii.

Zwykle spotykacie się raz w tygodniu na mniej więcej 50 minut. Na początku terapii ustalacie z terapeutą konkretne cele, a każde spotkanie ma swój plan. Terapeuta sporo wyjaśnia, na przykład jak działa lęk albo skąd biorą się błędne koła, i proponuje konkretne ćwiczenia, ale to wspólna praca, w której Twoje obserwacje z codzienności są równie ważne jak jego wiedza.

Między sesjami zwykle masz coś do zrobienia: zapisujesz myśli w trudnych sytuacjach, sprawdzasz w praktyce jakieś przewidywanie albo krok po kroku mierzysz się z tym, czego się boisz. Zadania są uzgadniane, a nie narzucane, i dopasowuje się je do Twoich możliwości. Wiele terapii CBT ma określony horyzont czasowy, który omawia się na początku i w trakcie pracy.