Terapia schematu

Terapię schematu opracował amerykański psycholog Jeffrey Young, szukając sposobu pomocy osobom, którym standardowa terapia poznawczo-behawioralna nie wystarczała, zwłaszcza przy długotrwałych trudnościach w relacjach i zaburzeniach osobowości. Łączy elementy CBT z teorią przywiązania, ujęciem psychodynamicznym i technikami doświadczeniowymi, zaczerpniętymi między innymi z terapii Gestalt.

Schematy to szerokie wzorce wspomnień, emocji, myśli i odczuć z ciała, które powstają, gdy w dzieciństwie podstawowe potrzeby, takie jak bezpieczeństwo, akceptacja czy autonomia, nie były wystarczająco zaspokajane. Na przykład schemat opuszczenia może sprawiać, że nawet krótkie milczenie partnera przeżywasz jak zapowiedź odejścia. Terapia pomaga rozpoznać te wzorce, zrozumieć, skąd się wzięły, i stopniowo szukać zdrowszych sposobów dbania o swoje potrzeby.

Typowy rytm to jedno spotkanie w tygodniu, a w trudniejszych okresach czasem więcej. Na początku sporo miejsca zajmuje rozpoznanie Twoich schematów i trybów, czyli stanów emocjonalnych, w które wpadasz, na przykład bezradnego dziecka albo surowego wewnętrznego krytyka. Pomocne bywają w tym kwestionariusze i rozmowa o historii życia.

Praca łączy rozmowę z technikami angażującymi emocje: przepisywaniem wyobrażeń, czyli powrotem w wyobraźni do trudnej sceny z przeszłości i zmianą jej przebiegu, dialogami na krzesłach oraz kartami, które przypominają o nowych sposobach reagowania. Terapeuta jest ciepły i aktywny, a w granicach relacji terapeutycznej częściowo odpowiada na potrzeby, które kiedyś pozostały niezaspokojone. Nazywa się to ograniczonym ponownym rodzicielstwem.