Mlaskanie przy stole, głośny oddech osoby obok, stukanie w klawiaturę. U osób z mizofonią takie odgłosy wywołują znacznie silniejszą reakcję niż u większości ludzi: złość, rozdrażnienie lub wstręt, a także potrzebę ucieczki od dźwięku. Wyjaśniamy, czym jest mizofonia, skąd się bierze i co mówią badania o terapii.
Mizofonia - co to jest?
Nazwa pochodzi od greckich słów misos („nienawiść”) i phonia („dźwięk”), ale dosłowne tłumaczenie jest mylące, bo mizofonia dotyczy tylko niektórych dźwięków. Nazwę wprowadzili na początku XXI wieku Margaret i Paweł Jastreboffowie (Swedo i in., 2022). Paweł Jastreboff zauważył ten zespół objawów u części pacjentów leczących się z powodu szumów usznych (Siepsiak i Dragan, 2019).
W 2022 roku 15 ekspertów uzgodniło metodą delficką wspólną definicję. Według niej mizofonia to zaburzenie polegające na obniżonej tolerancji na określone dźwięki lub bodźce z nimi związane. Takie bodźce, nazywane wyzwalaczami, są odczuwane jako nieprzyjemne lub przykre i zwykle wywołują silne negatywne reakcje emocjonalne, fizjologiczne i behawioralne, których nie obserwuje się u większości ludzi. Wydaje się, że reakcję wywołuje nie głośność dźwięku, lecz jego wzorzec lub znaczenie dla danej osoby (Swedo i in., 2022).
Mizofonia nie jest odrębną diagnozą: nie ma jej w klasyfikacjach ICD-11 ani DSM-5-TR (American Psychiatric Association, 2025; Pfeiffer i in., 2026; Rappoldt i in., 2026; World Health Organization, 2024), a autorzy definicji nie opracowywali kryteriów diagnostycznych (Swedo i in., 2022). Część badaczy opisuje ją jednak jako odrębne zaburzenie kliniczne (Lewin i in., 2026).
Objawy mizofonii
Najczęstsze wyzwalacze
Najczęściej opisywane wyzwalacze to dźwięki z ust i nosa wydawane przez innych ludzi, np. żucie, przełykanie, oddychanie czy pociąganie nosem, ale też stukanie, pisanie na klawiaturze czy drapanie (Mattson i in., 2023; Siepsiak i Dragan, 2019; Swedo i in., 2022). Wśród 575 osób z mizofonią, które zgłosiły się do kliniki w Amsterdamie, dźwięki jedzenia przeszkadzały 96%, a dźwięki oddechu i nosa 85%. U 68% reakcję wywoływały też bodźce wzrokowe, takie jak powtarzalne ruchy (Jager i in., 2020), np. machanie nogą (Siepsiak i Dragan, 2019). Liczy się kontekst: w jednym z badań większość uczestników zgłaszała, że reaguje tak tylko na wybrane osoby, np. bliskich lub współpracowników (Siepsiak i Dragan, 2019).
Jak wygląda reakcja na wyzwalacz?
Według konsensusu ekspertów reakcja może obejmować (Swedo i in., 2022):
- emocje: najczęściej złość, rozdrażnienie, wstręt i niepokój, czasem wściekłość,
- reakcje ciała: napięcie mięśni, przyspieszone bicie serca, pocenie się,
- zachowanie: unikanie wyzwalaczy lub ucieczkę od nich, próby przerwania dźwięku albo jego naśladowanie. Wybuchy agresji słownej lub fizycznej zdarzają się rzadko, częściej u dzieci.
Wiele osób z mizofonią wie, że ich reakcja jest nieproporcjonalna (Siepsiak i Dragan, 2019; Swedo i in., 2022), a mimo to 81% pacjentów amsterdamskiej kliniki opisywało poczucie utraty kontroli (Jager i in., 2020). Mizofonia może utrudniać koncentrację, naukę, pracę i relacje, a nawet prowadzić do izolacji (Swedo i in., 2022). Zaczyna się zwykle w dzieciństwie lub wczesnej adolescencji (Swedo i in., 2022), w badaniu amsterdamskim średnio około 13. roku życia (Jager i in., 2020).
Jak często występuje mizofonia?
Szacunki z reprezentatywnych badań mocno się różnią, bo zależą od kraju i sposobu pomiaru:
- USA, 4005 dorosłych: wrażliwość na dźwięki typowe dla mizofonii zgłosiło 78,5%, a objawy o nasileniu klinicznym 4,6% (Dixon i in., 2024),
- Niemcy, 2522 osoby: na co najmniej jeden taki dźwięk wrażliwa była co trzecia osoba (33,3%), ale objawy co najmniej umiarkowane miało około 2% (Pfeiffer i in., 2025),
- Wielka Brytania, 772 dorosłych: objawy były znaczącym obciążeniem dla 18,4% (Vitoratou i in., 2023),
- Ankara, 541 mieszkańców losowo wybranych domów: kryteria zaproponowane przez autorów spełniało 12,8% (Kılıç i in., 2021).
Mizofonia, nadwrażliwość słuchowa i fonofobia - czym się różnią?
Najważniejsze różnice:
Szukasz pomocy specjalisty?
10-minutowa konsultacja telefoniczna
Porozmawiaj bezpłatnie z psychologiem- mizofonia: przeszkadzają konkretne, często ciche dźwięki, np. jedzenia czy oddechu, a dominują złość, rozdrażnienie i wstręt (Siepsiak i Dragan, 2019; Swedo i in., 2022),
- nadwrażliwość słuchowa, czyli hiperakuzja (ang. hyperacusis): zwykłe dźwięki wydają się dużo głośniejsze, niż powinny, a nawet sprawiają ból (NHS, 2026). Reakcja zależy od fizycznych cech dźwięku i jest podobna w różnych sytuacjach (Siepsiak i Dragan, 2019),
- fonofobia: lęk przed określonymi dźwiękami (NHS, 2026; Siepsiak i Dragan, 2019).
Jedna z opisywanych postaci nadwrażliwości słuchowej, z dominującą irytacją, częściowo pokrywa się z mizofonią (Rodrigues i Aazh, 2025; Tyler i in., 2014), a mizofonia może współwystępować z szumami usznymi i hiperakuzją (Swedo i in., 2022). Mizofonia nie jest też fobią: dominuje w niej złość, nie strach, a unikanie ludzi chroni przed dźwiękami, nie przed oceną, jak w fobii społecznej (Siepsiak i Dragan, 2019). Więcej przeczytasz w artykułach o rodzajach fobii, fobii społecznej i ASMR, gdzie piszemy też o jego związkach z mizofonią.
Skąd się bierze mizofonia?
Przyczyny mizofonii są wciąż słabo poznane (Kılıç i in., 2021). W badaniu z użyciem rezonansu magnetycznego dźwięki wyzwalające wywoływały u osób z mizofonią znacznie silniejszą niż w grupie kontrolnej aktywność przedniej części wyspy, obszaru mózgu ważnego dla przetwarzania emocji i sygnałów z ciała, a także szybsze bicie serca i wzrost przewodnictwa skóry (Kumar i in., 2017). Nie wiadomo jednak, czy takie różnice są przyczyną mizofonii, czy jej skutkiem (Siepsiak i Dragan, 2019). U co trzeciego pacjenta amsterdamskiej kliniki mizofonia występowała też w rodzinie (Jager i in., 2020).
Mizofonia a lęk, OCD, ADHD i autyzm
Mizofonia może występować samodzielnie (Siepsiak i Dragan, 2019) albo razem z zaburzeniami lękowymi, obsesyjno-kompulsyjnymi, zespołem stresu pourazowego, spektrum autyzmu, ADHD czy zaburzeniami nastroju i osobowości (Swedo i in., 2022). Dane o współwystępowaniu się różnią:
- w badaniu amsterdamskim 72% pacjentów nie miało innych zaburzeń psychicznych (nie licząc cech osobowości), 10% miało zaburzenia nastroju, 5% ADHD, a 2,8% zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD). Nie włączano jednak osób, u których głównym problemem był autyzm, ADHD lub zaburzenie osobowości (Jager i in., 2020),
- wśród 95 holenderskich dzieci i nastolatków szukających pomocy z powodu mizofonii inne zaburzenie miało 27,4%, w tym lękowe 10,5%, a ADHD 8,4% (Rappoldt i in., 2026),
- w polskim badaniu dzieci z mizofonią miały silniejsze objawy lęku i depresji niż rówieśnicy i częściej OCD (13,6% wobec 0%), ale nie różniły się od nich objawami ADHD ani autyzmu (Siepsiak i in., 2025),
- przegląd 17 badań podaje zaburzenia nastroju u 1,1-37,3%, a lękowe u 0,2-69% osób z mizofonią, przy czym większość badań nie oceniała wszystkich zaburzeń (Rodrigues i Aazh, 2025).
Dlatego specjalista pyta też o nastrój, lęk i inne trudności: objawów nie powinno lepiej wyjaśniać inne zaburzenie (Swedo i in., 2022). Więcej przeczytasz w artykułach o OCD, ADHD u dorosłych i autyzmie oraz na stronie o zaburzeniach lękowych.
Co pomaga na mizofonię?
Nie ustalono dotąd leczenia pierwszego wyboru. Autorzy przeglądu systematycznego z 2023 roku znaleźli tylko jedno badanie z randomizacją, jedno otwarte i 31 opisów przypadków, a najczęściej stosowaną i najlepiej sprawdzającą się metodą była w nich terapia poznawczo-behawioralna, czyli CBT, choć wyniki są wstępne i niejednorodne (Mattson i in., 2023).
Terapia poznawczo-behawioralna
W pierwszym badaniu z randomizacją 54 dorosłych z mizofonią przydzielono losowo do trzymiesięcznej grupowej CBT albo na listę oczekujących. Wyraźną poprawę osiągnęło 37% osób z grupy terapeutycznej (56% spośród tych, którzy ukończyli terapię), a z listy oczekujących nie osiągnął jej nikt. Efekt utrzymywał się po roku. Terapię porównywano jednak z oczekiwaniem, a nie z inną metodą (Jager i in., 2021). Program obejmował (Jager i in., 2021; Mattson i in., 2023):
- trening koncentracji, czyli przenoszenie uwagi z wyzwalacza na to, co się robi,
- łączenie osłabionego wyzwalacza z czymś przyjemnym, np. muzyką, w stanie odprężenia,
- zmienianie dźwięku wyzwalającego tak, by dawało to poczucie kontroli nad nim,
- techniki obniżania pobudzenia, np. relaksację,
- psychoedukację, także dla bliskich.
Nowsze badania z randomizacją są niewielkie. Wśród 43 dzieci i nastolatków na 10 zdalnych sesji transdiagnostycznej CBT zareagowało 54%, a na psychoedukację z treningiem relaksacji 25%, choć przewaga CBT nie dotyczyła wszystkich pomiarów (Lewin i in., 2026). U 60 dorosłych terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) oraz psychoedukacja z treningiem relaksacji dały podobne efekty (Twohig i in., 2026). Więcej o CBT przeczytasz w artykule o psychoterapii poznawczo-behawioralnej.
Ostrożnie podchodzi się do celowej ekspozycji na wyzwalacze: wiele osób z mizofonią nie uważa jej za wiarygodną metodę, a autorzy przeglądu zwracają uwagę na ryzyko niekorzystnych skutków. Badania nad lekami są na etapie opisów przypadków (Mattson i in., 2023). O leczeniu farmakologicznym zaburzeń współwystępujących, np. depresji, decyduje lekarz psychiatra.
Jak radzić sobie z mizofonią na co dzień?
Te wskazówki wynikają z relacji pacjentów i programów terapii, ale nie były osobno badane:
- porozmawiaj z bliskimi w spokojnym momencie, nie w chwili złości. Możecie np. ustalić, że przy posiłkach gra cicha muzyka,
- korzystaj z przerw, muzyki i słuchawek. W badaniu amsterdamskim 99% pacjentów słuchało muzyki, tyle samo wychodziło z pomieszczenia, a 86% używało zatyczek do uszu (Jager i in., 2020), choć to dane o popularności, nie skuteczności,
- jeśli masz też nadwrażliwość słuchową, nie noś zatyczek ani nauszników cały czas, bo może to zwiększać wrażliwość na hałas (NHS, 2026),
- ćwicz przenoszenie uwagi i obniżanie napięcia, najlepiej pod okiem terapeuty. Pomocne mogą być techniki relaksacyjne i regulacja emocji,
- obserwuj, czy unikanie nie zabiera Ci coraz więcej, np. rodzinnych posiłków, spotkań czy jazdy komunikacją miejską.
Mizofonia u dzieci - jak reagować jako rodzic?
W polskim badaniu pilotażowym u połowy z 45 dzieci i nastolatków z mizofonią objawy pojawiły się według rodziców przed 7. rokiem życia, a u 64% pierwszym wyzwalaczem był dźwięk wydawany przez bliskiego członka rodziny. Młodsze dzieci częściej krzyczały (65% wobec 26% nastolatków) i reagowały agresją fizyczną (41% wobec 7%), a 48% nastolatków w reakcji na wyzwalacz robiło sobie krzywdę, np. szczypało się, drapało skórę lub wyrywało włosy (wśród młodszych 6%). Autorzy zalecają pytać o samookaleczenia, zwłaszcza gdy dziecko nie reaguje krzykiem ani agresją (Siepsiak i in., 2025).
U młodych pacjentów poradni zdrowia psychicznego w Niemczech i Austrii trudności związane z mizofonią pojawiały się głównie w towarzystwie innych osób, najczęściej kolegów z klasy (Pfeiffer i in., 2026). Wywiady z dziećmi i nastolatkami oraz ich rodzicami pokazują też czujne wypatrywanie wyzwalaczy, lęk przed nimi, poczucie winy, kłopoty z koncentracją w szkole i konflikty w rodzinie (Guzick i in., 2025).
Co może pomóc rodzicom?
W badaniu 102 dzieci i nastolatków z mizofonią ponad 70% rodziców pomagało dziecku, włączało się w zachowania związane z mizofonią albo zmieniało rodzinne zwyczaje. Takie ustępstwa wiązały się z większym nasileniem objawów, a odmowa z cierpieniem i złością dziecka. Badanie nie odróżniało jednak ustępstw pomocnych od szkodliwych. Według autorów nadmierne ustępstwa mogą być przedmiotem pracy w terapii, a te, które poprawiają funkcjonowanie i jakość życia, warto zachować (Storch i in., 2024). Poniższe sugestie nie były osobno badane:
- traktuj reakcje dziecka poważnie i nie zawstydzaj go, bo dzieci z mizofonią opisują poczucie winy i negatywny obraz siebie (Guzick i in., 2025),
- rozmawiajcie w spokojnym momencie i ustalcie np. sygnał, którym dziecko da znać, że potrzebuje przerwy,
- wprowadzajcie rozsądne ułatwienia, ale obserwujcie, czy unikanie nie przejmuje kontroli nad życiem rodziny,
- gdy trudności dotyczą szkoły, porozmawiaj z wychowawcą lub pedagogiem,
- zwracaj uwagę na sygnały samookaleczania, także u dziecka, które z pozoru dobrze sobie radzi.
Badań nad terapią mizofonii u dzieci jest na razie niewiele (Lewin i in., 2026; Pfeiffer i in., 2026). Gdy objawy utrudniają dziecku naukę, kontakty z rówieśnikami lub życie rodzinne, pierwszym krokiem może być konsultacja psychologiczna dla dziecka, a dla rodziców konsultacje rodzicielskie.
Kiedy warto zgłosić się po pomoc?
Warto porozmawiać ze specjalistą, jeśli reakcje na dźwięki:
- utrudniają pracę, naukę lub relacje z bliskimi,
- sprawiają, że unikasz wspólnych posiłków, spotkań czy komunikacji miejskiej,
- prowadzą do częstych konfliktów, wybuchów złości albo agresji,
- wiążą się z robieniem sobie krzywdy,
- współwystępują z lękiem, obniżonym nastrojem lub wyczerpaniem.
W badaniu z Ankary pomocy szukało tylko 5,8% osób z mizofonią (Kılıç i in., 2021).
Gdzie szukać wsparcia
Z mizofonią możesz zgłosić się do psychologa lub psychoterapeuty, np. pracującego w nurcie poznawczo-behawioralnym. Jeśli dźwięki wydają się zbyt głośne lub bolesne, porozmawiaj też z lekarzem rodzinnym o skierowaniu do specjalisty od słuchu (NHS, 2026).
Jeśli Ty lub ktoś bliski, także dziecko, myśli o odebraniu sobie życia, nie zostawaj z tym w samotności. W sytuacji zagrożenia życia dzwoń pod 112. Całodobowo i bezpłatnie działają Centrum Wsparcia (800 70 2222) i telefon wsparcia emocjonalnego dla dorosłych 116 123, a dzieci i młodzież mogą całodobowo dzwonić pod 116 111. Więcej informacji znajdziesz na stronach o myślach samobójczych i interwencji kryzysowej.
W Sztuce Harmonii pierwszym krokiem może być bezpłatna wizyta wstępna: krótkie spotkanie, na którym opowiesz, z czym przychodzisz, i dowiesz się, jak mogłaby wyglądać dalsza pomoc. Możesz też umówić konsultację psychologiczną albo zapytać o psychoterapię poznawczo-behawioralną. Wizytę zarezerwujesz online lub pod numerem 732 059 980.
Ten artykuł ma charakter psychoedukacyjny i nie zastępuje konsultacji ze specjalistą ani diagnozy.
Najczęściej zadawane pytania
Mizofonia - co to jest w skrócie?
To silna reakcja, najczęściej złość, rozdrażnienie lub wstręt, na określone dźwięki, np. jedzenia, oddychania czy stukania. Liczy się raczej konkretny dźwięk i jego znaczenie niż głośność.
Czy mizofonia to choroba?
Nie jest odrębną diagnozą w ICD-11 ani DSM-5-TR, ale badacze traktują ją jako realny problem, który może utrudniać pracę, naukę i relacje. Ocenę trudności warto zostawić specjaliście.
Czy jest test na mizofonię?
Istnieją kwestionariusze przesiewowe, np. opracowany w Polsce MisoQuest, złożony z 14 stwierdzeń (Siepsiak i in., 2020). Wysoki wynik może być sygnałem, by porozmawiać ze specjalistą, ale nie jest diagnozą.
Czy mizofonię można wyleczyć?
Nie ustalono dotąd leczenia pierwszego wyboru. W pierwszym badaniu z randomizacją grupowa CBT zmniejszała nasilenie objawów, a efekt utrzymywał się po roku, choć wyraźną poprawę osiągnęła tylko część uczestników. Terapia nie gwarantuje ustąpienia objawów.
Czy mizofonia ma związek z ADHD lub autyzmem?
Może z nimi współwystępować, podobnie jak z lękiem czy OCD, ale często występuje samodzielnie. W polskim badaniu dzieci z mizofonią nie różniły się od rówieśników objawami ADHD ani autyzmu.
Bibliografia
- American Psychiatric Association. (2025). DSM-5-TR update: supplement to the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, fifth edition, text revision (wrzesień 2025). https://www.psychiatry.org/getmedia/b68a5776-f88c-45c7-9535-fd219d7aa5cb/APA-DSM5TR-Update-September-2025.pdf
- Dixon, L. J., Schadegg, M. J., Clark, H. L., Sevier, C. J. i Witcraft, S. M. (2024). Prevalence, phenomenology, and impact of misophonia in a nationally representative sample of U.S. adults. Journal of Psychopathology and Clinical Science, 133(5), 403-412. https://doi.org/10.1037/abn0000904
- Guzick, A. G., Rast, C. E., Maddox, B. B. i in. (2025). „How can I get out of this?”: a qualitative study of the phenomenology and functional impact of misophonia in youth and families. Psychopathology, 58(1), 33-43. https://doi.org/10.1159/000535044
- Jager, I., de Koning, P., Bost, T., Denys, D. i Vulink, N. (2020). Misophonia: phenomenology, comorbidity and demographics in a large sample. PLOS ONE, 15(4), e0231390. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0231390
- Jager, I. J., Vulink, N. C. C., Bergfeld, I. O., van Loon, A. J. J. M. i Denys, D. A. J. P. (2021). Cognitive behavioral therapy for misophonia: a randomized clinical trial. Depression and Anxiety, 38(7), 708-718. https://doi.org/10.1002/da.23127
- Kılıç, C., Öz, G., Avanoğlu, K. B. i Aksoy, S. (2021). The prevalence and characteristics of misophonia in Ankara, Turkey: population-based study. BJPsych Open, 7(5), e144. https://doi.org/10.1192/bjo.2021.978
- Kumar, S., Tansley-Hancock, O., Sedley, W. i in. (2017). The brain basis for misophonia. Current Biology, 27(4), 527-533. https://doi.org/10.1016/j.cub.2016.12.048
- Lewin, A. B., Milgram, L., Cepeda, S. L. i in. (2026). Treatment of youth misophonia: a randomized controlled trial comparing transdiagnostic cognitive-behavioral therapy to psychoeducation and relaxation training. Behavior Therapy, 57(1), 63-78. https://doi.org/10.1016/j.beth.2025.04.006
- Mattson, S. A., D'Souza, J., Wojcik, K. D. i in. (2023). A systematic review of treatments for misophonia. Personalized Medicine in Psychiatry, 39-40, 100104. https://doi.org/10.1016/j.pmip.2023.100104
- NHS. (2026). Hyperacusis. https://www.nhs.uk/conditions/hyperacusis/
- Pfeiffer, E., Allroggen, M. i Sachser, C. (2025). The prevalence of misophonia in a representative population-based survey in Germany. Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology, 60(1), 257-264. https://doi.org/10.1007/s00127-024-02707-0
- Pfeiffer, E., Krech, F., Allroggen, M. i in. (2026). Misophonia in a large treatment-seeking child and adolescent sample in mental health care in Germany and Austria. BMC Psychiatry, 26, 292. https://doi.org/10.1186/s12888-026-07979-1
- Rappoldt, L. R., de Wit, C., van der Pol, M. M. i in. (2026). Clinical characteristics of children and adolescents with misophonia. Clinical Pediatrics, 65(12), 1393-1405. https://doi.org/10.1177/00099228261467192
- Rodrigues, A. L. M. i Aazh, H. (2025). Psychiatric comorbidities in hyperacusis and misophonia: a systematic review. Audiology Research, 15(4), 101. https://doi.org/10.3390/audiolres15040101
- Siepsiak, M. i Dragan, W. (2019). Mizofonia - przegląd badań i głównych koncepcji teoretycznych. Psychiatria Polska, 53(2), 447-458. https://doi.org/10.12740/PP/92023
- Siepsiak, M., Śliwerski, A. i Dragan, W. Ł. (2020). Development and psychometric properties of MisoQuest - a new self-report questionnaire for misophonia. International Journal of Environmental Research and Public Health, 17(5), 1797. https://doi.org/10.3390/ijerph17051797
- Siepsiak, M., Turek, A., Michałowska, M., Gambin, M. i Dragan, W. Ł. (2025). Misophonia in children and adolescents: age differences, risk factors, psychiatric and psychological correlates. A pilot study with mothers' involvement. Child Psychiatry & Human Development, 56(3), 758-771. https://doi.org/10.1007/s10578-023-01593-y
- Storch, E. A., Guzick, A. G., D'Souza, J. i in. (2024). Family accommodation in children and adolescents with misophonia. Behavior Therapy, 55(3), 595-604. https://doi.org/10.1016/j.beth.2023.09.001
- Swedo, S. E., Baguley, D. M., Denys, D. i in. (2022). Consensus definition of misophonia: a Delphi study. Frontiers in Neuroscience, 16, 841816. https://doi.org/10.3389/fnins.2022.841816
- Twohig, M. P., Muñoz, K., Petersen, J. M. i in. (2026). Acceptance and commitment therapy versus progressive relaxation training for misophonia: a randomized controlled trial. Journal of Affective Disorders, 393, 120366. https://doi.org/10.1016/j.jad.2025.120366
- Tyler, R. S., Pienkowski, M., Roncancio, E. R. i in. (2014). A review of hyperacusis and future directions: part I. Definitions and manifestations. American Journal of Audiology, 23(4), 402-419. https://doi.org/10.1044/2014_AJA-14-0010
- Vitoratou, S., Hayes, C., Uglik-Marucha, N. i in. (2023). Misophonia in the UK: prevalence and norms from the S-Five in a UK representative sample. PLOS ONE, 18(3), e0282777. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0282777
- World Health Organization. (2024). Clinical descriptions and diagnostic requirements for ICD-11 mental, behavioural and neurodevelopmental disorders. Geneva: WHO. https://iris.who.int/handle/10665/375767



