Współuzależnienie

Współuzależnienie to określenie używane w Polsce głównie w lecznictwie uzależnień. Opisuje sytuację bliskiej osoby, najczęściej partnera, partnerki, rodzica lub dorosłego dziecka, która przez dłuższy czas żyje z osobą uzależnioną i coraz bardziej podporządkowuje swoje życie jej piciu, zażywaniu czy hazardowi. Nie jest to diagnoza ani choroba, tylko nazwa dla sposobu przystosowania się do bardzo trudnej sytuacji.

Kontrolowanie, ratowanie, tłumaczenie przed innymi i branie na siebie konsekwencji cudzego nałogu zwykle wynikają z troski i lęku. Z czasem jednak wyczerpują, odbierają poczucie wpływu i sprawiają, że własne potrzeby schodzą na dalszy plan. Bywa, że nałogowi towarzyszy przemoc, i wtedy na pierwszym miejscu jest bezpieczeństwo.

Na konsultacji psychologicznej możesz porozmawiać o swojej sytuacji, zanim osoba uzależniona zdecyduje się na leczenie, albo niezależnie od tego. W pracy indywidualnej, na przykład w nurcie poznawczo-behawioralnym, zajmujesz się tym, jak stawiać granice, przestać przejmować odpowiedzialność za cudze picie i odzyskać czas i siły dla siebie. Możesz też nauczyć się rozmawiać z bliską osobą w sposób, który zmniejsza napięcie i zostawia jej decyzję o leczeniu.

Bezpłatną pomoc dla członków rodzin osób uzależnionych oferują też poradnie terapii uzależnień i współuzależnienia działające w ramach NFZ, a wsparcie dają grupy samopomocowe, takie jak Al-Anon. Gdy napięcie dotyka całej rodziny, w tym dzieci, możliwa jest terapia rodzinna. Jeśli osoba uzależniona zdecyduje się na leczenie, może skorzystać między innymi z poradni lub ośrodka leczenia uzależnień.