Kryzys wieku średniego

Kryzys wieku średniego to potoczna nazwa okresu, w którym, mniej więcej między czterdziestką a sześćdziesiątką, pojawiają się pytania o sens dotychczasowych wyborów, przemijanie i to, co jeszcze zostało do zrobienia. Nie jest to diagnoza ani etap, przez który przechodzi każdy. Część badań opisuje spadek zadowolenia z życia w średnim wieku, tak zwaną krzywą U, ale inne analizy go nie potwierdzają, a wiele osób przechodzi ten czas bez wyraźnego kryzysu.

Bodźcem do bilansu bywają konkretne zdarzenia: choroba lub śmierć rodziców, wyprowadzka dzieci, zmiany w ciele, stagnacja zawodowa albo rozpad związku. Taki czas może przynieść niepokój i smutek, ale też potrzebę zmiany, która, dobrze przemyślana, bywa początkiem bardziej świadomego życia. Trudność pojawia się wtedy, gdy kryzys przeradza się w przewlekły smutek, lęk lub impulsywne decyzje, których później się żałuje.

Rozmowa z psychologiem może pomóc Ci zatrzymać się, zanim podejmiesz decyzje pod wpływem silnych emocji, i oddzielić to, co naprawdę chcesz zmienić, od chwilowej ucieczki od niepokoju. Spotkania dotyczą zwykle wartości, żalu za tym, co się nie wydarzyło, relacji z bliskimi i pomysłu na kolejne lata. Zależnie od potrzeb może to być psychoterapia, coaching albo terapia par, gdy kryzys dotyka związku.

Jeśli od kilku tygodni utrzymują się przygnębienie, brak radości i bezsenność albo coraz częściej sięgasz po alkohol, mogą to być objawy depresji lub innych trudności, które wymagają diagnozy. Wtedy warto porozmawiać także z lekarzem rodzinnym lub psychiatrą.