Syndrom pustego gniazda

Syndrom pustego gniazda to potoczne określenie przeżyć rodziców, gdy dorosłe dzieci wyprowadzają się z domu, na przykład na studia, do pracy w innym mieście albo za granicę. Nie jest to diagnoza ani zaburzenie, tylko naturalna reakcja na zmianę, która porządkuje na nowo codzienność, relację z dzieckiem i często także związek rodziców.

Odczucia bywają mieszane: obok smutku, tęsknoty i niepokoju o dziecko pojawiają się ulga, duma i więcej czasu dla siebie. W wieloletnim badaniu absolwentek Mills College zadowolenie z małżeństwa rosło wyraźniej u kobiet, których dzieci się wyprowadziły, niż u tych, których dzieci wciąż mieszkały w domu, a źródłem zmiany była lepsza jakość wspólnego czasu, a nie jego ilość. Trudniej bywa wtedy, gdy rola rodzica wypełniała większość życia albo gdy wyprowadzka zbiega się z innymi zmianami, takimi jak menopauza, choroba rodziców czy przejście na emeryturę.

Na konsultacji możesz nazwać to, co przeżywasz, i przyjrzeć się, czego potrzebujesz teraz, gdy codzienna opieka nad dzieckiem nie wypełnia już Twojego czasu. Praca dotyczy często budowania nowej, dorosłej relacji z dzieckiem, odzyskiwania zainteresowań i planów odłożonych na później oraz relacji w parze. Jeśli zmiana wyraźnie poruszyła związek, możecie przyjść razem na terapię par, a gdy dotyczy całej rodziny, na terapię rodzinną.

Smutek po wyprowadzce dziecka jest zrozumiały. Jeśli jednak przez kilka tygodni utrzymują się przygnębienie, wycofanie, bezsenność albo poczucie, że życie straciło sens, warto sprawdzić, czy nie rozwija się depresja, i porozmawiać także z lekarzem.