Derealizacja

Derealizacja to poczucie, że otoczenie straciło realność. Znane miejsca wyglądają obco, kolory i dźwięki wydają się przytłumione albo nienaturalnie ostre, ludzie przypominają aktorów, a całość sprawia wrażenie snu lub sceny oglądanej zza szyby. Mimo to wiesz, że świat jest prawdziwy, a zmieniło się tylko to, jak go odbierasz.

Derealizacja często pojawia się razem z lękiem: podczas ataku paniki, w okresach przewlekłego stresu, przy dużym niewyspaniu albo po zażyciu substancji psychoaktywnych. Bywa też reakcją na trudne przeżycia. Sama w sobie nie zagraża zdrowiu, ale potrafi bardzo przestraszyć, a skupianie się na niej i ciągłe sprawdzanie, „czy już minęło”, sprzyja jej utrwalaniu.

Psycholog pomoże ustalić, w jakich sytuacjach derealizacja się pojawia i co ją podtrzymuje, a także sprawdzić, czy towarzyszy jej zaburzenie lękowe, depresja lub skutki trudnych doświadczeń. Praca obejmuje zwykle naukę obniżania napięcia, kierowania uwagi na otoczenie zamiast na obserwowanie objawów oraz stopniowy powrót do miejsc i aktywności, których zaczynasz unikać. Wykorzystuje się w niej między innymi techniki terapii poznawczo-behawioralnej oraz podejście terapii akceptacji i zaangażowania, które uczy mniej walczyć z nieprzyjemnymi doznaniami.

Jeśli derealizacji towarzyszą bóle głowy, zaburzenia widzenia lub drgawki albo pojawiła się po urazie głowy, skonsultuj się z lekarzem, aby wykluczyć przyczyny neurologiczne.