Kryzys płodności i niepłodność

Według definicji WHO o niepłodności mówi się, gdy mimo regularnego współżycia bez zabezpieczenia przez co najmniej 12 miesięcy nie dochodzi do ciąży. Dla wielu osób i par to jednak przede wszystkim doświadczenie emocjonalne: co miesiąc powtarza się cykl nadziei i rozczarowania, a plany życiowe zawisają w próżni. Starania i leczenie wpływają na pracę, finanse, relacje z rodziną i życie seksualne, które łatwo zamienia się w zadanie do wykonania.

W związku kryzys płodności dotyczy obojga partnerów, nawet jeśli leczenie skupia się na jednej osobie. Partnerzy mogą przeżywać go inaczej: jedno chce rozmawiać, drugie szuka dystansu, co łatwo odczytać jako brak zaangażowania. Trudne emocje towarzyszą też decyzjom o kolejnych etapach leczenia, o jego zakończeniu, adopcji albo życiu bez dzieci. Europejskie Towarzystwo Rozrodu Człowieka i Embriologii (ESHRE) podkreśla w swoich wytycznych, że wsparcie psychologiczne powinno być częścią opieki w leczeniu niepłodności.

Na konsultację psychologiczną możesz przyjść na każdym etapie: na początku diagnostyki, w trakcie leczenia, po nieudanej procedurze albo wtedy, gdy rozważasz zakończenie starań. Nie musisz być w trakcie leczenia, żeby skorzystać z pomocy. Psycholog pomaga radzić sobie z napięciem w okresach oczekiwania, przeżywać kolejne rozczarowania i podejmować decyzje zgodne z Twoimi wartościami. Z doświadczeniem niepłodności możesz zgłosić się także na konsultację okołoporodową.

Terapia par pomaga rozmawiać o różnych sposobach przeżywania kryzysu, wspólnie podejmować decyzje i chronić związek przed tym, by całe życie podporządkować staraniom. Gdy starania odbiły się na życiu seksualnym, pomocna może być konsultacja seksuologiczna. Pytania o rokowania i metody leczenia należą do lekarza prowadzącego, a psycholog nie ocenia szans na ciążę.