Poronienie i utrata ciąży

Poronienie bywa doświadczeniem cichym: często dzieje się wcześnie, zanim ktokolwiek dowie się o ciąży, a otoczenie nie wie, jak zareagować. Mimo to dla wielu osób to utrata dziecka, planów i wyobrażonej przyszłości, która zasługuje na żałobę, niezależnie od tego, w którym tygodniu do niej doszło. Stratę przeżywa także partner lub partnerka, choć często inaczej i mniej widocznie.

Za najczęstszą przyczynę wczesnego poronienia uważa się nieprawidłowości chromosomalne zarodka, na które nie ma się wpływu. Mimo to wiele osób obwinia siebie. U części pojawiają się objawy lęku, depresji lub stresu pourazowego, które mogą utrzymywać się miesiącami, a w kolejnej ciąży niepokój o jej przebieg bywa bardzo silny.

Na konsultacji psychologicznej, także w formie konsultacji okołoporodowej, możesz mówić o stracie bez tłumaczenia, dlaczego to boli. Psycholog pomaga przeżyć żałobę, poradzić sobie z poczuciem winy i lękiem, a także przygotować się do rozmów z bliskimi czy powrotu do pracy. Jeśli strata oddaliła Was od siebie, możecie przyjść razem, a terapia par pomaga zrozumieć różne sposoby przeżywania straty.

Niepokój przed kolejną ciążą albo w jej trakcie to również temat, z którym można przyjść. Pytania medyczne, na przykład o przyczyny straty czy dalsze badania, najlepiej omówić z lekarzem ginekologiem, a gdy smutek przechodzi w depresję lub lęk nie pozwala funkcjonować, także z lekarzem psychiatrą.