Process-oriented psychology

Psychologię procesu, nazywaną też pracą z procesem (ang. Process Work), rozwinął w latach 70. i 80. Arnold Mindell, amerykański fizyk z wykształcenia, który został analitykiem jungowskim w Zurychu. Wyszedł od pracy ze snami w duchu Carla Gustava Junga i zauważył, że treści podobne do tych ze snów pojawiają się w odczuciach z ciała, objawach, ruchach i relacjach. Ten związek opisał pojęciem „śniącego ciała”.

Podejście zakłada, że w każdym człowieku toczą się procesy, z którymi się utożsamia (proces pierwotny), i takie, które wydają mu się obce lub zakłócające (proces wtórny). Granicę między nimi Mindell nazwał krawędzią. Praca polega na uważnym podążaniu za sygnałami w różnych kanałach, np. w ruchu, obrazach, dźwiękach czy relacjach, i stopniowym poznawaniu tego, co próbuje się wyrazić. Z czasem Mindell przeniósł tę pracę także na grupy, organizacje i konflikty społeczne.

Sesja może zacząć się od rozmowy, snu, objawu z ciała albo trudnej relacji. Terapeuta zwraca uwagę na drobne sygnały, np. gest, zmianę tonu głosu czy napięcie, i zaprasza Cię do przyjrzenia się im bliżej: przez ruch, rysunek, odgrywanie ról albo wzmacnianie tego, co już się pojawia. Praca bywa prowadzona indywidualnie, z parami i w grupach.

Psychologia procesu nie zastępuje diagnozy ani leczenia medycznego. Jeśli przychodzisz z objawami z ciała, praca z nimi może być uzupełnieniem, a nie alternatywą dla konsultacji z lekarzem.