Acceptance and commitment therapy

Terapię akceptacji i zaangażowania rozwinął amerykański psycholog Steven Hayes wraz ze współpracownikami. Zalicza się ją do trzeciej fali terapii poznawczo-behawioralnej: zamiast spierać się z tym, co mówią trudne myśli, ACT przygląda się temu, jak się z nimi obchodzisz i na ile kierują Twoim działaniem. Teoretycznym zapleczem są badania nad językiem i poznaniem, znane jako teoria ram relacyjnych.

Punktem wyjścia jest obserwacja, że próby pozbycia się nieprzyjemnych przeżyć, na przykład lęku czy bolesnych wspomnień, często zawężają życie: coraz więcej rzeczy robimy po to, żeby czegoś nie poczuć. ACT pomaga rozwijać elastyczność psychologiczną, czyli zdolność do pozostawania w kontakcie z tym, co się dzieje, także gdy jest trudne, i podejmowania kroków w stronę tego, co jest dla Ciebie ważne.

Spotkania odbywają się najczęściej co tydzień. ACT może mieć formę krótkiej, ustrukturyzowanej terapii albo być częścią dłuższej pracy, prowadzi się ją też w grupach. Terapeuta chętnie korzysta z metafor i ćwiczeń opartych na doświadczeniu, bo w tym podejściu ważniejsze od przekonywania argumentami jest sprawdzenie czegoś w praktyce.

Możesz na przykład ćwiczyć dystans do myśli, zauważając, że „mam myśl, że sobie nie poradzę” to coś innego niż „nie poradzę sobie”. Sporo miejsca zajmuje też nazywanie własnych wartości i planowanie małych, konkretnych działań zgodnych z nimi, które podejmujesz między sesjami. Do tego dochodzą krótkie ćwiczenia uważności.