Workaholism

Pracoholizm to przymus pracy, który trudno zatrzymać, nawet gdy kosztuje zdrowie i relacje. Nie jest osobnym rozpoznaniem w klasyfikacjach chorób, ale psychologowie opisują go jako wzorzec podobny do uzależnienia: praca staje się głównym sposobem regulowania napięcia i poczucia własnej wartości, a odpoczynek budzi niepokój.

Badacze odróżniają pracoholizm od zaangażowania w pracę. Zaangażowanie daje energię i satysfakcję, a po pracy łatwo się od niej oderwać. Pracoholizm napędza raczej wewnętrzny przymus, perfekcjonizm i lęk przed oceną, a myśli o zadaniach nie wyłączają się ani wieczorem, ani na urlopie.

Wsparcie psychologiczne zaczyna się od zrozumienia, co napędza nadmierną pracę: perfekcjonizm, lęk przed porażką, potrzeba kontroli, a czasem ucieczka od trudnych spraw w domu. W terapii uczysz się stawiać granice czasowi pracy, znosić dyskomfort odpoczynku i budować poczucie wartości niezależne od wydajności. Pomocne bywają podejście poznawczo-behawioralne oraz terapia schematu, która pracuje między innymi z wygórowanymi standardami.

Jeśli pojawiają się wyczerpanie, bezsenność, kołatanie serca czy obniżony nastrój, warto równolegle zgłosić się do lekarza. Długotrwałe przeciążenie może prowadzić do wypalenia zawodowego i depresji, dlatego lepiej nie czekać, aż organizm sam wymusi przerwę.