Depersonalisation

Depersonalizacja to doświadczenie oddzielenia od samego siebie. Możesz mieć wrażenie, że obserwujesz siebie z zewnątrz, Twój głos brzmi obco, dłonie wydają się nie Twoje, a emocje są przytłumione, jakby ktoś je ściszył. Jednocześnie wiesz, że to tylko wrażenie: kontakt z rzeczywistością jest zachowany, co odróżnia depersonalizację od psychozy.

Krótkie epizody depersonalizacji przeżywa wiele osób, zwłaszcza przy silnym stresie, zmęczeniu, ataku paniki albo po użyciu substancji psychoaktywnych. Uważa się, że to sposób, w jaki umysł odcina się od nadmiaru napięcia. Problem pojawia się wtedy, gdy stan utrzymuje się długo lub często wraca, a lęk przed nim zaczyna go podtrzymywać.

Na konsultacji psycholog pomoże nazwać to, czego doświadczasz, i sprawdzić, z czym depersonalizacja się wiąże: z lękiem i atakami paniki, przewlekłym stresem, depresją czy trudnymi doświadczeniami. Zrozumienie mechanizmu może zmniejszyć strach, który podsyca objawy. W psychoterapii, na przykład poznawczo-behawioralnej, pracuje się nad przerwaniem błędnego koła lęku i ciągłego monitorowania siebie, a także nad tym, co leży u podłoża.

Jeśli depersonalizacja pojawia się nagle i po raz pierwszy albo wiąże się z przyjmowaniem leków lub innych substancji, warto omówić to także z lekarzem. Gdy w tle są traumatyczne doświadczenia, pomocna bywa konsultacja psychotraumatologiczna.