Залежність від відеоігор

Klasyfikacja ICD-11 opisuje zaburzenie związane z grami jako wzorzec, w którym słabnie kontrola nad graniem, gra zyskuje pierwszeństwo przed innymi zajęciami i obowiązkami, a granie trwa mimo wyraźnych negatywnych skutków. Rozpoznanie wymaga zwykle, by taki obraz utrzymywał się co najmniej przez rok, choć przy bardzo nasilonych objawach okres ten może być krótszy. Samo intensywne granie, na przykład w wakacje czy po premierze nowej gry, nie oznacza jeszcze uzależnienia.

Gry są projektowane tak, by angażować: nagrody, rankingi, rozgrywki ze znajomymi i zakupy w grze utrzymują uwagę. Dla wielu osób, zwłaszcza nastolatków, gra bywa też ucieczką od samotności, lęku, przemocy rówieśniczej czy problemów w domu. Dlatego zakaz bez zrozumienia, co gra daje graczowi, często prowadzi tylko do konfliktu.

Jeśli niepokoi Cię granie dziecka, możesz zacząć od konsultacji rodzicielskiej, na której psycholog pomoże zrozumieć sytuację i ustalić zasady możliwe do utrzymania bez codziennej wojny. Nastolatki mogą korzystać z indywidualnego wsparcia, a gdy konflikt wokół ekranów obejmuje całą rodzinę, pomocna bywa terapia rodzinna. Dorośli pracują nad odzyskaniem kontroli nad graniem, nad tym, co gra zastępuje, i nad powrotem do innych źródeł satysfakcji.

Warto sprawdzić, czy za graniem nie kryją się depresja, lęk, ADHD albo przemoc rówieśnicza, bo wtedy pomoc musi objąć także te trudności. W cięższych przypadkach, gdy pojawiają się agresja, porzucenie nauki lub całkowita izolacja, potrzebna może być konsultacja lekarska lub pomoc poradni leczenia uzależnień.