Гуманістична терапія

Psychologia humanistyczna zyskała znaczenie w latach 50. i 60. XX wieku jako alternatywa dla dwóch dominujących wtedy kierunków, psychoanalizy i behawioryzmu, dlatego nazywano ją „trzecią siłą”. Zamiast skupiać się głównie na zaburzeniach, podkreśla zdolność człowieka do rozwoju, samodzielnych wyborów i nadawania znaczenia własnemu życiu.

To raczej rodzina podejść niż jedna metoda. Należą do niej między innymi terapia skoncentrowana na osobie Carla Rogersa, terapia Gestalt i terapia skoncentrowana na emocjach. Bliski jej nurt egzystencjalny, rozwijany między innymi przez Viktora Frankla i Irvina Yaloma, zajmuje się pytaniami o sens, wolność, samotność i przemijanie, stąd często mówi się o psychoterapii humanistyczno-egzystencjalnej.

Najczęściej spotykacie się co tydzień. Terapeuta nie prowadzi Cię według gotowego planu i rzadko udziela rad. Uważnie słucha, stara się zrozumieć Twoje przeżycia z Twojej perspektywy i pomaga Ci dotrzeć do tego, co czujesz i czego potrzebujesz.

Dużo uwagi poświęca się temu, co dzieje się tu i teraz: emocjom, które pojawiają się w trakcie rozmowy, wartościom i wyborom, przed którymi stoisz. W niektórych odmianach terapeuta proponuje też ćwiczenia oparte na doświadczeniu, na przykład rozmowę z wyobrażoną osobą albo zwrócenie uwagi na reakcje ciała.