Залежність від азартних ігор

Uzależnienie od hazardu to utrata kontroli nad graniem na pieniądze: zakładami sportowymi, grami w kasynie, automatami czy loteriami. Klasyfikacja ICD-11 opisuje je przez słabnącą kontrolę nad graniem, coraz większe znaczenie hazardu w życiu i kontynuowanie go mimo poważnych szkód. Charakterystyczne jest „odgrywanie się”, czyli granie dalej po to, żeby odzyskać przegrane pieniądze.

Zakłady w telefonie są dostępne o każdej porze, a bonusy i szybkie rozstrzygnięcia podsycają nadzieję na wygraną. Hazard często prowadzi do długów, kłamstw i konfliktów, a wstyd utrudnia przyznanie się do problemu. Osoby uzależnione od hazardu częściej doświadczają depresji i myśli samobójczych, dlatego tak ważne jest, żeby nie zostawać z tym w pojedynkę.

Psycholog pomaga przyjrzeć się temu, co uruchamia granie, jak działa mechanizm odgrywania się i jakie przekonania o szczęściu, systemach czy „pewnych” typach podtrzymują hazard. Terapia poznawczo-behawioralna ma w tym obszarze dobre podstawy w badaniach. Ważną częścią pracy są praktyczne kroki: ograniczenie dostępu do pieniędzy i aplikacji, plan na chwile silnej chęci gry oraz odbudowa zaufania w rodzinie.

Wsparcie mogą otrzymać również bliscy, którzy często mierzą się z długami i kłamstwami. Przy bardzo nasilonym problemie warto rozważyć poradnię leczenia uzależnień, bo część z nich prowadzi także terapię uzależnień behawioralnych. W sprawach długów pomocny bywa doradca finansowy lub prawnik.