Terapia EMDR

EMDR to skrót od angielskiej nazwy Eye Movement Desensitization and Reprocessing, czyli odwrażliwianie i ponowne przetwarzanie za pomocą ruchów gałek ocznych. Metodę opracowała pod koniec lat 80. amerykańska psycholożka Francine Shapiro. Zauważyła, że gdy jej wzrok szybko przesuwał się z boku na bok, niepokojące myśli traciły na sile. Od tej obserwacji zaczęła badania, z których wyrósł ustrukturyzowany, ośmiofazowy protokół pracy z trudnymi wspomnieniami.

U podstaw EMDR leży model adaptacyjnego przetwarzania informacji. Zakłada on, że wspomnienie traumatyczne bywa zapisane w pamięci w niemal „surowej” postaci, razem z obrazami, odczuciami z ciała i przekonaniami z tamtej chwili, dlatego nawet po latach potrafi wracać z podobną siłą. Podczas terapii skupiasz się na takim wspomnieniu, a jednocześnie wodzisz wzrokiem za ruchem ręki terapeuty albo odbierasz inną naprzemienną stymulację, np. dotyk lub dźwięki. Celem jest, żeby wspomnienie przestało tak mocno poruszać i zaczęło być przeżywane jako coś, co już minęło.

Terapia nie zaczyna się od najtrudniejszych wspomnień. Pierwsze spotkania służą rozmowie o Twojej historii, objawach i celach, a potem przygotowaniu: poznajesz sposoby uspokajania się i odzyskiwania poczucia bezpieczeństwa, np. ćwiczenie wyobrażeniowe „bezpieczne miejsce”. Terapeuta ocenia też, czy to dobry moment na przetwarzanie traumy. Jeśli na co dzień trudno Ci utrzymać równowagę, ten etap może potrwać dłużej i jest to zwyczajna część procesu, a nie strata czasu.

W fazie przetwarzania wybieracie konkretne wspomnienie i nazywacie związane z nim myśli, emocje i odczucia w ciele. Potem, w krótkich seriach stymulacji, obserwujesz, co samo pojawia się w głowie, a między seriami mówisz w kilku słowach, co zauważasz. Na koniec sesji terapeuta pomaga Ci wrócić do spokojniejszego stanu, także wtedy, gdy praca nad wspomnieniem nie jest jeszcze skończona. Sesje bywają intensywne, a przez jakiś czas po nich wspomnienia, myśli lub sny mogą być żywsze, o czym warto powiedzieć na kolejnym spotkaniu.