Psicoterapia positiva

Psychoterapię pozytywną stworzył Nossrat Peseschkian (1933-2010), niemiecki psychiatra i psychoterapeuta urodzony w Iranie, który rozwijał ją od końca lat 60. w Wiesbaden. Słowo „pozytywna” nie oznacza tu pozytywnego myślenia. Pochodzi od łacińskiego positum, czyli tego, co faktycznie dane: obok trudności i objawów każdy człowiek ma też zdolności i zasoby, a terapia bierze pod uwagę jedno i drugie.

Peseschkian łączył podejście humanistyczne i psychodynamiczne z wrażliwością na różnice kulturowe, którą wyniósł z życia na styku dwóch kultur. Ważnym narzędziem są w tym nurcie opowieści, przypowieści i historie ze Wschodu, które pomagają spojrzeć na własną sytuację z dystansu. Charakterystyczne jest też pozytywne przeformułowanie objawu, czyli pytanie, jaką zdolność wyraża dana trudność, oraz model równowagi czterech obszarów życia: ciała, pracy, relacji i przyszłości rozumianej jako sens.

Terapia przebiega według pięciu etapów: obserwacji i zdystansowania się, inwentaryzacji, sytuacyjnego zachęcania, werbalizacji i poszerzania celów. W praktyce zaczynacie od opisania problemu i spojrzenia na niego z innej perspektywy, potem przyglądacie się, jakie zdolności i obszary życia są z nim związane, a następnie stopniowo wzmacniasz to, co działa, uczysz się rozmawiać o konflikcie z bliskimi i wyznaczasz nowe cele.

Terapeuta może opowiedzieć historię lub przypowieść związaną z Twoją sytuacją, zaproponować inne spojrzenie na objaw albo zadanie do wykonania między spotkaniami. Psychoterapia pozytywna bywa krótkoterminowa lub dłuższa i stosuje się ją w pracy indywidualnej, z parami i z rodzinami.