Terapia ericksoniana

Psychoterapia ericksonowska wywodzi się z pracy Miltona H. Ericksona (1901-1980), amerykańskiego psychiatry i psychologa, uważanego za jedną z najważniejszych postaci współczesnej hipnozy klinicznej. Erickson nie stworzył zamkniętej szkoły z jednym podręcznikiem. Jego sposób pracy opisali i usystematyzowali uczniowie i współpracownicy, a jego pomysły wpłynęły też na terapie krótkoterminowe, w tym na terapię skoncentrowaną na rozwiązaniach.

Charakterystyczne dla tego podejścia jest wykorzystywanie tego, co klient wnosi do gabinetu: jego języka, przekonań, zainteresowań, a nawet objawów, jako materiału do zmiany. Erickson posługiwał się sugestią pośrednią, metaforą i opowieścią, a trans traktował jako naturalny stan skupionej uwagi, a nie coś narzuconego z zewnątrz. Zakładał, że ludzie mają więcej zasobów, niż sami dostrzegają, a rolą terapeuty jest pomóc do nich dotrzeć.

Sesja w dużej mierze przypomina rozmowę, ale terapeuta zwraca szczególną uwagę na Twój sposób mówienia, obrazy i metafory, którymi się posługujesz. Może opowiadać historie, proponować nieoczywiste spojrzenie na problem albo drobne zadania do wykonania między spotkaniami. Trans, czyli stan skupionej, zawężonej uwagi, jest jednym z narzędzi, ale nie musi pojawiać się na każdej sesji.

Jeśli terapeuta proponuje pracę w transie, najpierw omawia z Tobą jej cel i przebieg. Wprowadzenie jest zwykle łagodne i opiera się na zaproszeniach, a nie na poleceniach. Przez cały czas słyszysz, co się dzieje, zwykle pamiętasz przebieg sesji i możesz w każdej chwili przerwać. Pracy w transie nie stosuje się m.in. przy zaburzeniach psychotycznych, w stanach ostrego kryzysu i przy niektórych zaburzeniach dysocjacyjnych, dlatego specjalista sprawdza to przed jej rozpoczęciem.