Brainspotting

Brainspotting opracował na początku XXI wieku amerykański psychoterapeuta David Grand. Metoda wyrosła z jego pracy w EMDR: Grand zauważył, że gdy klient kieruje wzrok w określone miejsce, reakcje na trudny temat wyraźnie się nasilają, np. pojawia się mrugnięcie, przełknięcie śliny albo zmiana oddechu. Takie miejsce w polu widzenia nazwał „brainspotem”, a zasadę metody streścił w zdaniu, że to, gdzie patrzysz, wpływa na to, jak się czujesz.

Brainspotting zakłada, że kierunek spojrzenia ma związek z tym, jak mózg przetwarza trudne doświadczenia, i że skupienie uwagi na takim punkcie pomaga dotrzeć do emocji i odczuć z ciała, które trudno ująć w słowa. Oprócz punktów, w których poruszenie jest najsilniejsze, szuka się też takich, przy których jest Ci spokojniej i bezpieczniej. Dużą wagę przywiązuje się do uważnej, nieoceniającej obecności terapeuty, który podąża za Twoim tempem.

Na początku mówisz, z czym chcesz pracować, i oceniasz, jak silnie odczuwasz to teraz w ciele. Terapeuta powoli przesuwa przed Twoimi oczami wskaźnik i obserwuje Twoją twarz oraz drobne odruchy, a Ty mówisz, przy którym miejscu poruszenie jest najsilniejsze. Gdy punkt zostanie znaleziony, utrzymujesz na nim wzrok i pozwalasz, żeby myśli, obrazy i odczucia pojawiały się same, bez ich oceniania.

Spora część sesji przebiega w ciszy albo przy niewielu słowach, czasem przy muzyce lub dźwiękach podawanych na zmianę do lewego i prawego ucha. Terapeuta pilnuje, żeby poruszenie nie stało się dla Ciebie zbyt silne, a w każdej chwili możecie przejść do punktu, który daje więcej spokoju, albo przerwać. Jak w każdej pracy z traumą, zanim sięgnie się po najtrudniejsze wspomnienia, ważne jest poczucie stabilności w codziennym życiu.