Terapia psicoanalítica

Psychoanaliza, zapoczątkowana przez Zygmunta Freuda na przełomie XIX i XX wieku, była jedną z pierwszych form psychoterapii opartych na rozmowie, a wiele późniejszych nurtów powstało w dialogu z nią albo w sprzeciwie wobec niej. Przez kolejne dziesięciolecia rozwijały ją różne szkoły, na przykład teoria relacji z obiektem czy podejście relacyjne, dlatego współczesna praca psychoanalityczna sporo różni się od tej sprzed stu lat.

Wspólne pozostaje założenie, że istotna część życia psychicznego toczy się poza świadomością, w pragnieniach, lękach i konfliktach, które dają o sobie znać w snach, objawach i powtarzających się scenariuszach relacji. Psychoterapia psychoanalityczna opiera się na tych samych zasadach co klasyczna psychoanaliza, ale zwykle odbywa się rzadziej i w mniej ścisłej formie.

Klasyczna psychoanaliza zakłada kilka sesji w tygodniu i często leżenie na kozetce, tak by łatwiej było mówić swobodnie, bez obserwowania reakcji analityka. Psychoterapia psychoanalityczna odbywa się zwykle od jednego do trzech razy w tygodniu, częściej w pozycji siedzącej, naprzeciwko terapeuty.

Podstawową zasadą jest mówienie wszystkiego, co przychodzi Ci do głowy, nawet jeśli wydaje się nieważne, wstydliwe albo niezwiązane z tematem. Terapeuta słucha uważnie, zwraca uwagę na powracające wątki i na to, co dzieje się w relacji z nim, a w odpowiednim momencie proponuje interpretacje. To proces długi i otwarty, bez z góry ustalonej liczby spotkań.