Trastornos de la personalidad

Każdy ma swój styl reagowania na stres, bliskość czy krytykę. O zaburzeniu osobowości mówi się wtedy, gdy pewne wzorce są tak sztywne, że powtarzają się w wielu sytuacjach, utrzymują się od okresu dojrzewania lub wczesnej dorosłości i wyraźnie utrudniają relacje, pracę albo samopoczucie. Najwięcej cierpienia doświadcza często sama osoba, choć nie zawsze łączy swoje trudności z tymi wzorcami.

Klasyfikacje opisują różne rodzaje zaburzeń osobowości, na przykład osobowość borderline, narcystyczną, unikającą, zależną, anankastyczną czy dyssocjalną. Najnowsza klasyfikacja ICD-11 odchodzi od sztywnych typów i ocenia przede wszystkim nasilenie trudności oraz dominujące cechy. Rozpoznanie nie jest etykietą na całe życie, bo cechy osobowości mogą się zmieniać.

Pomoc zaczyna się od konsultacji psychologicznej, na której przyglądacie się powtarzającym się wzorcom i ich kosztom. W razie potrzeby psycholog może przeprowadzić pogłębioną diagnozę z użyciem ustrukturalizowanego wywiadu klinicznego SCID-5-PD, który obejmuje dziesięć zaburzeń osobowości opisanych w DSM-5. Diagnoza nie służy przyklejeniu etykiety, tylko lepszemu dobraniu terapii.

W pracy z zaburzeniami osobowości stosuje się zwykle psychoterapię długoterminową, na przykład terapię schematów, psychoterapię psychodynamiczną lub terapię dialektyczno-behawioralną. W naszym centrum dostępne są terapia schematów i psychoterapia psychodynamiczna. Konsultacja psychiatryczna bywa potrzebna, gdy pojawiają się depresja, silny lęk, uzależnienie lub myśli samobójcze.