Adicción al sexo

Potocznie mówi się o seksoholizmie, a klasyfikacja ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia opisuje zaburzenie kompulsywnych zachowań seksualnych. Chodzi o długotrwały wzorzec, w którym silne impulsy seksualne prowadzą do powtarzających się zachowań mimo prób ich ograniczenia i mimo szkód w relacjach, pracy czy zdrowiu. Seks przestaje być źródłem bliskości i przyjemności, a staje się sposobem na rozładowanie napięcia, które szybko wraca.

Wysoki popęd czy częsta aktywność seksualna same w sobie nie są zaburzeniem. Znaczenie ma to, czy masz poczucie wyboru i czy zachowanie powoduje realne cierpienie. Samo poczucie winy wynikające z przekonań moralnych, bez utraty kontroli, nie wystarcza do takiego rozpoznania, choć również może być ważnym tematem rozmowy.

Rozmowa o seksualności wymaga poczucia bezpieczeństwa, dlatego pierwsze spotkanie służy spokojnemu zrozumieniu sytuacji, bez oceniania. Konsultacja seksuologiczna lub psychologiczna pomaga odróżnić kompulsywne zachowania od różnic w popędzie czy konfliktu wartości. W dalszej pracy terapeutycznej szuka się funkcji, jaką pełni zachowanie, na przykład rozładowania stresu, ucieczki od samotności czy regulacji emocji. Jeśli zachowania dotknęły związek, pomocna może być także terapia par.

Jeśli doszło do ryzykownych kontaktów seksualnych, zadbaj też o badania i konsultację lekarską. Gdy obok kompulsywnych zachowań występują nasilona depresja, lęk lub używanie substancji, warto równolegle skonsultować się z lekarzem psychiatrą.