Ansiedad por separación

Lęk przed rozstaniem z opiekunem to naturalny etap rozwoju małego dziecka, który zwykle słabnie, gdy dziecko nabiera pewności, że rodzic wraca. Problemem staje się wtedy, gdy jest dużo silniejszy, niż można się spodziewać w danym wieku, utrzymuje się długo i utrudnia codzienne życie: chodzenie do przedszkola lub szkoły, zasypianie czy zostawanie z innymi bliskimi.

Dziecko z lękiem separacyjnym często boi się, że rodzicowi stanie się coś złego albo że ono samo się zgubi. Lęk może się nasilać po trudnych zmianach, takich jak przeprowadzka, choroba w rodzinie czy rozstanie rodziców. Występuje także u dorosłych, choć najczęściej rozpoznaje się go u dzieci.

Psycholog pomaga ocenić, czy lęk mieści się w normie rozwojowej, i ustalić, co go podtrzymuje. W pracy z lękiem separacyjnym dobrze sprawdza się podejście poznawczo-behawioralne z udziałem rodziców: dziecko stopniowo, we własnym tempie, ćwiczy krótkie rozstania, a rodzice uczą się żegnać spokojnie, nie przedłużać pożegnań i nie wycofywać się z planu przy pierwszych łzach.

Ważne jest też przyjrzenie się własnemu niepokojowi rodzica, bo dzieci wyczuwają napięcie dorosłych. Przy unikaniu szkoły warto włączyć w plan wychowawcę lub psychologa szkolnego. Jeśli lęk jest bardzo silny albo towarzyszą mu wyraźne zaburzenia snu i jedzenia, skonsultuj się także z lekarzem.