FOMO (miedo a perderse algo)

FOMO, od angielskiego „fear of missing out”, to niepokój, że właśnie omija Cię coś ważnego lub przyjemnego, w czym uczestniczą inni. To nie jest diagnoza, tylko nazwa doświadczenia, które opisują psychologowie. W badaniach FOMO wiąże się z gorszym nastrojem, niższym zadowoleniem z życia i częstszym, trudniejszym do kontrolowania korzystaniem z mediów społecznościowych.

Media społecznościowe pokazują wyselekcjonowane fragmenty cudzego życia, więc porównanie łatwo wypada na Twoją niekorzyść. Sprawdzanie telefonu przynosi chwilową ulgę, ale podtrzymuje czujność i napięcie. FOMO bywa szczególnie dokuczliwe u młodych osób oraz u tych, którzy czują się samotni lub niepewni swojej wartości.

Wsparcie psychologiczne pomaga zrozumieć, jaką potrzebę próbujesz zaspokoić, sprawdzając telefon i porównując się z innymi: przynależności, uznania, kontroli czy ucieczki od nudy. W terapii poznawczo-behawioralnej pracuje się z myślami w rodzaju „wszyscy mają lepiej” i z nawykami, a podejście oparte na akceptacji uczy znosić dyskomfort bez natychmiastowego sięgania po ekran. Celem nie jest całkowita rezygnacja z sieci, tylko bardziej świadome z niej korzystanie.

Jeśli FOMO idzie w parze z długotrwale obniżonym nastrojem, silnym lękiem albo izolacją, potraktuj to jako sygnał do szerszej konsultacji. Gdy dotyczy nastolatka, dobrze jest włączyć w rozmowę rodziców, bo zasady korzystania z ekranów łatwiej utrzymać, kiedy obowiązują całą rodzinę.